Maak een afspraak contact
Blog

Degoe’s: en ik voelde mij zó verschrikkelijk dom.

Waar gaat deze blog over? Over overbelasting en stress, maar ook over menselijke maat en waardigheid.

Heel lang geleden in de tijd waarin het bijzonder was dat men sprak over hersenletsel zonder dat er sprake was van een CVA, kwam ik bij een neuropsycholoog voor een letselschadeonderzoek. Daar kreeg ik de vraag om 5 huisdieren te benoemen in 5 minuten tijd. Ik kwam niet verder dan een degoe. Geen idee wat dat was en waar ik dat vandaan had, maar toch een degoe. Op de vraag wat voor een soort dier dat was wist ik ook nog te zeggen dat dit een knaagdier was. ( best bijzonder want het heeft nog ruim 10 jaar geduurd voordat ik mijn 1e degoe zag) Dit was in de begintijd van de neuropsychologische onderzoeken. De neuropsycholoog liep na afloop van het onderzoek met mij mee naar beneden (ik zie de trap nog steeds voor mij) en hij vroeg of ik ook huisdieren had. Ik vertelde over mijn hond en mijn valkparkiet. Over mijn konijn en over de cavia waarmee het konijn in een kooi zat in de dierenwinkel. En de neuropsycholoog zei: ”dat zijn er 5”. Daarna liep hij verder, zonder verder iets te zeggen. En ik voelde mij zó dom.

 

Ik kan hier van alles over mijzelf zeggen maar eerlijk gezegd, ik baal ervan dat hij hierna verder zweeg. Hij had kunnen en moeten zeggen “Dit is wat hersenletsel met je doet”. Natuurlijk heb je ook het goede antwoord, er mankeert niets aan je verstand maar je hersenen blokkeren als er tijdsdruk  of andere spanningen worden toegevoegd.

Ik heb een goede opleiding, een goed verstand en hersenletsel. Er is niets mis met mij tot er te veel spanning en druk op mij gelegd wordt. Het heeft mij vele jaren gekost voordat ik leerde dat hersenletsel een handicap is die niets zegt over mij als persoon.

 

Wat heb ik praktisch geleerd?

Wanneer ik spanning voel en het gevoel heb onderdruk te staan dan doe ik mijn uiterste best om te zwijgen en te onthouden. Daarna schrijf ik op wat ik onthouden heb en zoek van daaruit de, voor mij, goede oplossing. Een beetje omslachtig en kost veel tijd maar het werkt voor mij.

De afgelopen tijd schrijf ik meer blogs vanuit mijn persoonlijke perspectief omdat ik steeds vaker merk dat er veel kennis is over hersenletsel en tegelijkertijd weinig praktisch begrip. Meedenken met de ander is makkelijker dan de ander in jezelf voelen en herkennen. Ook voor mij, maar die anderen zijn mijn zorgvragers en wij delen dezelfde onzekerheden en frustraties. Niet de juiste antwoorden weten wanneer je onder tijdsdruk of andere spanning staat zegt niets over je verstand of je echte waarde als mens.

 

Geef elkaar de tijd, rust en de ruimte. Daarnaast is het soms verstandig om uit te leggen waar je mee bezig bent, zeker als neuropsycholoog 😉.

Jolanda de Vries
16 november 2021
Deel deel deze blog op

Meer blogs

Omdenken
07 december 2021
Lees deze blog
Blog 14 , Ik diskwalificeer mij van een eigen mening.
30 november 2021
Lees deze blog
Blog 13, Koesteren.
23 november 2021
Lees deze blog
Degoe’s: en ik voelde mij zó verschrikkelijk dom.
16 november 2021
Lees deze blog
Techniek, kind van, erfelijk belast en zoiets. Mijn jonge jaren.
09 november 2021
Lees deze blog
Jij en ik, ik en jij: NAH meets NAH,
02 november 2021
Lees deze blog
Geld en andere zaken
26 oktober 2021
Lees deze blog
Te moe voor woorden.
19 oktober 2021
Lees deze blog
07 Nieuwe ontwikkeling en Emancipatie
12 oktober 2021
Lees deze blog
Blog 6, Het feest van herhalen
05 oktober 2021
Lees deze blog
Zeg jevthuiszorg dan heeft iedereen heeft een beeld
29 september 2021
Lees deze blog
Blog 4. Afstemming, woorden en beelden.
21 september 2021
Lees deze blog
Nieuwe kennis inspireert
13 september 2021
Lees deze blog
Blog 2 - GGZ of somatiek
06 september 2021
Lees deze blog
(Her) Starten.
25 mei 2021
Lees deze blog
design: Inzpire Design & Communicatie development: Exitus-ICT